Sprawiłaś, że uwierzyłam, że tak bardzo Cię potrzebuję...

      Tak trudno jest mi wybaczyć sobie ten jeden błąd, a przecież popełniam ich tak strasznie dużo. Pozornie nieznaczący i uzasadniony, a zmienił wszystko. Wszystko wydaje się inne...
     Nie chcę się nad sobą użalać. Nie chcę zadręczać wszystkich dookoła moimi problemami, ale trzymanie wszystkiego w sobie staje się już nie do wytrzymania. Powoli zaczynam godzić się z myślą, że Ona już nigdy nie będzie moja. Że nigdy nie będzie czuła tego co ja, że nigdy nie odwzajemni mojego uczucia. Nie chcę się z tym godzić! Nie chcę o niej zapomnieć,bo mimo iż to wszystko wniosło do mojego życia tyle cierpienia, to świadomie trzymam się tego kurczowo. Jakbym była jakąś masochistką.Ale z drugiej strony - gdyby to wszystko tak po prostu przestało mieć dla mnie znaczenie? Poświęciłam temu tyle czasu, uwagi. Wszelkie inne aspekty życia zaniedbałam. Jeśli to zniknie, to zostanę po prostu z niczym...
     Cały czas zastanawiam się "co by było gdyby...?", a przecież miałam tego nie robić. Miałam iśc do przodu, zostawić przeszłość. Czemu to do cholery jest takie trudne?

Muzyka.